به گزارش هدف پرس به نقل از آرت نت؛ فناوری های پیشرفته تصاویری از نوشته ها و نقش های دیواری را در یکی از کوچه های فرعی پمپئی آشکار کرده که پیش تر دیده نشده بود. طرحی از دو گلادیاتور در حال نبرد و بخشی از یک جمله عاشقانه از جمله قطعاتی هستند که پس از حدود دو هزار سال دوباره نمایان شده اند.
راهرویی دیوارکشی شده به طول حدود ۲۷ متر که از منطقه تئاتر پمپئی می گذرد، سال هاست به دلیل شمار فراوان نوشته ها و طرح هایی که بر دیوارهایش خراشیده شده توجه باستان شناسان را جلب کرده است. هرچند این دیوار بیش از ۲۳۰ سال پیش از زیر خاک بیرون آورده شد، بسیاری از این کتیبه ها و نقوش حک شده تازه اکنون و با بهره گیری از روش «تصویربرداری تحول بازتابی» آشکار شده اند. این شیوه عکاسی محاسباتی، یک شیء را در شرایط نوری گوناگون ثبت می کند تا جزئیات سطحی ای را که با چشم غیرمسلح دیده نمی شوند نمایان سازد.
پژوهشگران دانشگاه سوربن پاریس و دانشگاه کبک در مونترال در مقاله ای در نشریه الکترونیکی پمپئی توضیح داده اند که چگونه یک بستر تصویربرداری سه بعدی طراحی کرده اند که داده های این روش را با فتوگرامتری و اطلاعات کتیبه شناسی ترکیب می کند تا ابزاری ویژه برای نمایش و نشانه گذاری دیجیتال نوشته های دیواری پمپئی فراهم شود.
از برجسته ترین کشفیات تازه، طرحی خراشیده از نبرد گلادیاتورهاست که در بخش جنوبی راهرو و نزدیک نخستین پلکانی که به جایگاه های تماشاگران در تئاتر مجاور می رسد دیده شده است. شیار ایجاد شده بر سطح گچ بسیار کم عمق است و تصویر به طور کامل باقی نمانده، اما دو پیکره زره پوش که در حال نبرد با یکدیگرند به روشنی دیده می شوند.
هر یک از گلادیاتورها حدود ده سانتی متر اندازه دارند. پیکره ای که بهتر حفظ شده پای راست خود را به جلو خم کرده، بالاتنه را کمی به عقب متمایل ساخته و در دست راست خود شمشیری را بالا برده است. به نظر می رسد رقیب او حالتی مشابه و آینه وار دارد.
گرچه گلادیاتورها موضوعی رایج در نوشته های دیواری پمپئی بودند، نویسندگان گزارش از پویایی این طرح تمجید کرده اند؛ از خطوط نرم و مهارت در نمایش حرکت در ترکیبی کلی که گویی حول دو پا که رو به روی هم قرار گرفته اند و دو سپری که با هم برخورد می کنند می چرخد. آنان همچنین احتمال داده اند که ترکیب اصلی از حافظه ترسیم شده باشد و از این رو تصویری ارزشمند از جهان ذهنی مردم عادی پمپئی به دست می دهد.
کشف تازه دیگر، جمله ای عاشقانه است. این نوشته تا حد زیادی فرسوده شده و اکنون تنها از دو قطعه باقی مانده که به نظر می رسد به دست یک نفر نوشته شده اند. متن با عبارت «Erato amat…» آغاز می شود، به معنای «اراتو دوست دارد…»، اما به دلیل آسیب دیدگی گچ ادامه آن از میان رفته است. اراتو نام یک زن بوده است.
این نوشته یادآور متن دیگری در همان راهروست که پیش تر شناخته شده بود: «مته، برده کومینیا، اهل شهر آتلا، خِرِستوس را دوست دارد. باشد که ونوس پمپئی در دل هایشان نسبت به هر دو مهربان باشد و همیشه در هماهنگی زندگی کنند».
در مجموع، پژوهشگران حدود ۳۰۰ نوشته و نقش دیواری را ثبت کردند که ۷۹ مورد از آنها کشفیات تازه ای بودند که پیش تر با چشم غیرمسلح دیده نمی شدند. ابزار دیجیتال طراحی شده همچنین امکان بایگانی دیجیتال نوشته هایی را که از قبل شناخته شده بودند فراهم کرده و راهی نو برای حفظ این یادگارهای باستانی در اختیار گذاشته است.
گابریل زوختریگل، مدیر پارک باستان شناسی پمپئی، گفت فناوری کلیدی است که درهای تازه ای از جهان باستان را به روی ما می گشاید. او افزود تیمش اکنون بر حفاظت از این «یادگارهای زندگی روزمره در پمپئی» کار می کند.
در چارچوب این تلاش، قرار است برای این راهروی باستانی که در سال ۱۷۹۴ کشف شد پوششی در بالا ساخته شود تا گچ های آسیب پذیر آن از تاثیر عوامل طبیعی در امان بماند.
