می‌توان آن را بازبرندسازی به دستور علم نامید. در سال ۲۰۲۳، اسکلتِ مهیب یک دایناسور بر فراز سر بازدیدکنندگان در نمایشگاه «فریز لندن» قد علم کرده بود. به گزارش هدف پرس به نقل از
ارت نت؛ این نمونه با نام «چامپر» معرفی شد، به عنوان یک تیرانوسوروس رکس جوان معرفی گردید و برچسب قیمت ۲۰ میلیون دلاری روی آن خورد. سه سال و یک مقاله دیرینه‌شناسی بعد، همان نمونه «جودی» نام گرفته، به عنوان یک نانوتیرانوس طبقه‌بندی شده است و با قیمت تخمینی ۶ تا ۹ میلیون دلار در یک حراجی اختصاصی در ساتبی نیویورک در تاریخ ۲۷ اکتبر به فروش می‌رسد.
این تغییر ناشی از نتیجه‌گیری یک بحث طولانی‌مدت است؛ این که آیا اسکلت‌های کوچکِ شبیه به تی‌رکس که طی قرن گذشته کشف شده‌اند، نمونه‌های جوان این گونه بوده‌اند یا به یک سرده کاملاً مجزا تعلق داشته‌اند. مشخص شد که تی‌رکس تنها شکارچی بزرگی نبوده که ۶۷ میلیون سال پیش روی زمین پرسه می‌زده است. مطالعه‌ای که اکتبر گذشته در نشریه «نیچر» منتشر شد، رسماً نانوتیرانوس را به عنوان یک تروپود سریع و بسیار تخصصی معرفی کرد و ۱۵۰ تفاوت ریخت‌شناختی را نسبت به خویشاوند بزرگ‌ترش برشمرد. در خصوص کاهش قیمت، چه تیرانوسوروس باشد چه غیر از آن، تعداد کمی از دایناسورها دارای جایگاه فرهنگی تی‌رکس هستند.
کاساندرا هاتون، رئیس بخش علم و تاریخ طبیعی در ساتبی، از طریق تلفن گفت: «این نمونه‌ای بسیار عالی از این است که چگونه دیرینه‌شناسی یک علم در حال تحول است و چگونه نمونه‌هایی از این دست می‌توانند به پرسش‌ها درباره نحوه کارکرد چیزها پاسخ دهند.» او نانوتیرانوس را دایناسور مورد علاقه خود نامید و افزود: «این کشف به کلی درک ما را از دوره کرتاسه تغییر می‌دهد.»
جودی به نوبه خود یک نمونه چشمگیر است. این دایناسور بلندتر از یک انسان متوسط و نزدیک به ۲۰ فوت طول دارد و با داشتن هر چهار پنجه و ۳۵ دندان در یک جمجمه تقریباً کامل، مطمئناً فاکتور ترس را به همراه دارد. این اسکلت همچنین دارای یک لگن، استخوان ران و ترقوه کامل است و تخمین‌های قبلی نشان می‌داد که اسکلت ۵۵ درصد کامل است.
نانوتیرانوس در سال ۲۰۱۹ در شرق مونتانا توسط فردی که نامش را روی آن گذاشته یعنی جودی پیرسون، در سازند هل کریک کشف شد؛ یک آشکوب زمین‌شناسی که نخستین تی‌رکس را در آغاز قرن آشکار کرد و به عنوان یک زمین شکار بسیار پربار برای دیرینه‌شناسان ثابت شده است. پیرسون با پسرعمویش کلایتون فیپس، یک دیرینه‌شناس تجاری و به قول خودش «کابوی دایناسور»، تماس گرفت و آن‌ها این شکارچی را در فرآیندی که توسط برنامه تلویزیونی دیسکاوری به نام «شکارچیان دایناسور» ثبت شد، استخراج کردند.
فیپس مدت‌ها در اردوگاه حامیان نانوتیرانوس بود. دو دهه پیش، او فسیل موسوم به «دایناسورهای دوئل‌کننده» را از خاک بیرون آورد؛ بلوکی از سنگ ماسه که حاوی یک تریسراتوپس و یک تیرانوسور کوچک است که اکنون به عنوان یک نانوتیرانوس شناخته می‌شود. در سال ۲۰۲۰، موزه علوم طبیعی کارولینای شمالی «دایناسورهای دوئل‌کننده» را به دست آورد و دو تن از دانشمندان آن، لیندسی زانو و جیمز ناپولی، مطالعه نیچر را بر اساس ۲۰۰ فسیل تیرانوسور از سراسر جهان منتشر کردند.
جودی در حالی وارد ساتبی می‌شود که فسیل‌های دایناسور به عنوان یک دسته حراجی کاملاً تثبیت‌شده شناخته می‌شوند. در ماه ژوئیه، «گاس»، یک تی‌رکس تقریباً کامل، در این خانه حراج به قیمت ۵۰.۱ میلیون دلار فروخته شد، که بالاتر از بالاترین برآورد ۳۰ میلیون دلاری بود. این مبلغ از رقم ۴۴ میلیون دلاری که کن گریفین، میلیاردر صندوق پوشش ریسک، در سال ۲۰۲۴ برای «آپکس»، یک استگوسوروس پرداخت کرد، پیشی گرفت. در میان این دو حراج، دایناسور دیگری قرار داشت که ممکن است در پرونده جودی روشنگر باشد: یک فسیل سراتوسور جوان که به قیمت ۳۰.۵ میلیون دلار فروخته شد؛ یعنی بیش از پنج برابر بالاترین برآورد آن. آن هم یک شکارچی کمتر شناخته‌شده اما مهیب بود.
هاتون گفت: «برخی از کلکسیونرها یک دایناسور خاص می‌خواهند؛ برخی دیگر دایناسوری با چنگال و دندان می‌خواهند، چیزی که وحشتناک به نظر برسد. و اگر به یک تروپود با اندازه نسبتاً کوچک مانند جودی نگاه کنید، از نظر اندازه مدیریت‌پذیرتر است.»
