استخوان‌های نهنگ در موزه آلاسکا

به گزارش ثروت به نقل از آرت نت؛ یک جفت استخوان که به مدت ۷۵ سال اشتباه شناسایی شده بود، حالا مشخص شد که به ماموت تعلق نداشته است.

این استخوان‌ها توسط انسان‌شناس اتو گایست حدود سال‌های ۱۹۵۱–۱۹۵۲ در منطقه دام کریک (Dome Creek)، شمال فربنکس (Fairbanks) در آلاسکای داخلی کشف شدند. وقتی این آثار به موزه دانشگاه آلاسکا رسیدند، بر اساس شکل‌شناسی و محل کشف، به عنوان استخوان ماموت ثبت شدند. در سال ۲۰۲۲، از طریق برنامه ای که هدفش تاریخ‌گذاری رادیوکربنی نمونه‌های موجود در مجموعه بود، مشخص شد که این استخوان‌ها به دوره هولوسن متأخر (Late Holocene) تعلق دارند.

گروهی از دانشمندان از سن استخوان‌ها شگفت‌زده شدند. اگر تاریخ‌گذاری دقیق باشد، این استخوان‌ها می‌توانستند «جوان‌ترین فسیل ماموت ثبت‌شده» باشند. با این حال، داده‌های ایزوتوپی کربن نشان می‌داد سن استخوان‌ها تا ۳۰۰۰ سال است، در حالی که ماموت‌ها حدود ۱۰ تا ۱۳ هزار سال پیش به دلیل گرم شدن اقلیم از آلاسکا ناپدید شدند، مگر جمعیت بسیار کوچکی که باقی مانده بود.سال گذشته تیم تحقیقاتی تصمیم گرفت این استخوان‌ها را برای آزمایش‌های بیشتر بررسی کند. پس از مطالعه اولیه رادیوکربن و ایزوتوپی، متوجه شدند که «چیزی درست نیست». نتایج نشان داد که این استخوان‌ها با ماموت سازگار نیستند و احتمالاً از محیط دریایی آمده‌اند، ترکیب ایزوتوپی آن‌ها با داده‌های مربوط به نهنگ‌های باستانی مطابقت دارد.

برای بررسی دقیق‌تر منشأ این فسیل‌ها، دانشمندان به تحلیل دی ان ای باستانی پرداختند. آن‌ها موفق شدند دی ان ای میتوکندریایی (mitochondrial DNA) استخوان‌ها را استخراج کنند که از نظر ژنتیکی نشان داد این استخوان‌ها متعلق به نهنگ مینک معمولی (Common Minke whale) و نهنگ راست اقیانوس شمالی (Northern Pacific Right whale) هستند. اگرچه گونه دوم امروز نادر است، تیم پژوهشی خاطرنشان کرد که هر دو گونه به‌طور فصلی از آب‌های اطراف آلاسکا عبور می‌کنند.

حل معمای استخوان‌های ماموت اما سؤال دیگری را ایجاد کرد: چگونه استخوان‌های نهنگ باستانی به داخل آلاسکای داخلی رسیده‌اند، کهئحدود ۴۰۰ کیلومتر از ساحل فاصله داشت؟

پژوهشگران چند احتمال مطرح کردند: شاید ورود نهنگ‌ها به خشکی و عبور آن‌ها از مسیرهای آبی کوچک برای شکار غذا رخ داده باشد. یا شاید استخوان‌های نهنگ توسط جوندگان یا انسان‌ها به داخل منتقل شده باشد. سناریوی دوم توسط شواهد باستان‌شناسی پشتیبانی می‌شود، که نشان می‌دهد مردم باستانی آلاسکا استخوان‌های نهنگ را به ابزار، ظروف یا مبلمان تبدیل کرده یا در زمینه‌های آیینی استفاده می‌کردند.

دانشگاه موزه آلاسکا در شمال فربنکس

سناریوی نهایی تیم تحقیقاتی ساده‌تر اما محتمل است: اشتباه در ثبت مجموعه. وقتی گایست این فسیل‌ها را به موزه تحویل داد، او همچنین مجموعه‌ای از کشفیات دیگر از مناطق داخلی تا غربی آلاسکا را می‌فرستاد. این مجموعه‌ها شامل فسیل‌های جانوران خشکی و پستانداران دریایی بودند. درست قبل از تحویل یافته‌های دام کریک، گایست مجموعه‌ای از آثار ساحلی خلیج نورتون (Norton Bay) ارسال کرده بود که احتمالاً شامل استخوان‌های نهنگ بوده است. ممکن است این دو مجموعه در نقطه‌ای با هم اشتباه گرفته شده باشند.

دانشمندان اذعان دارند که ممکن است این بخش از معما هرگز به طور کامل حل نشود، اما دست‌کم احتمال اینکه مجموعه شامل باقی‌مانده آخرین ماموت‌ها باشد، رد شده است. آن‌ها نوشتند: «تلاش‌های ادامه‌دار، مانند پروژه فرزندخواندگی ماموت، با افزودن تعداد زیادی تاریخ و نمونه معتبر از ماموت‌ها و سایر جانوران، به بهبود و دقیق‌تر شدن ثبت‌های موزه کمک خواهد کرد و ارزش مجموعه‌ها را برای تحقیقات آینده افزایش می‌دهد».