به گزارش هدف پرس به نقل از آرت نت؛ پژوهشی تازه ممکن است روایت یکی از قدیمی ترین کشتی های غرق شده نیویورک را دگرگون کند. موزه شهر نیویورک در حال بررسی دوباره بقایای چوبی کشتی ای است که سال ها تصور می شد متعلق به کشتی هلندی تایگر باشد.
در سال ۱۹۱۶، هنگام ساخت خط مترو در نزدیکی خیابان های گرینویچ و دی در لوئر منهتن، کارگران به کشفی غیرمنتظره رسیدند. در عمق حدود شش متری زمین، به تیرهای چوبی سوخته برخورد کردند و با ادامه خاکبرداری، شکل یک کشتی قدیمی نمایان شد؛ سینه کشتی، تیر اصلی زیرین و دنده های بدنه. بعدها این لاشه به کشتی تایگر نسبت داده شد؛ شناوری از قرن هفدهم که از معدود شواهد باستان شناسی مربوط به نخستین حضور و اکتشاف هلندی ها در منهتن به شمار می رود.
بقایای این کشتی در دهه ۱۹۴۰ به موزه شهر نیویورک سپرده شد و از آن زمان تاکنون در آنجا نگهداری می شود. اکنون موزه با همکاری سازمان میراث فرهنگی هلند پروژه ای مشترک را آغاز کرده تا منشأ این قطعات و درستی انتساب آنها را دوباره بررسی کند. این پژوهش که از ماه آینده آغاز می شود، با بهره گیری از روش های پیشرفته علمی و مطالعات تاریخی انجام خواهد شد تا اهمیت و هویت واقعی این چوب ها روشن تر شود.
استفانی هیل ویلچفورت، مدیر و رئیس موزه، در بیانیه ای اعلام کرد این تیرهای چوبی ما را مستقیما به نخستین سال های شکل گیری نیویورک پیوند می دهند؛ دورانی که شهر به تدریج به محل تلاقی فرهنگ ها، تجارت و سفرهای اکتشافی تبدیل می شد. به گفته او، این مطالعه تازه می تواند زوایای ناشناخته ای از گذشته قرن هفدهمی شهر را آشکار کند.
کشتی تایگر در سال ۱۶۱۳ از آمستردام حرکت کرد. ناخدای آن آدریان بلاک، بازرگان مستقلی بود که از سوی شرکت ون توینهوایزن مأموریت داشت پوست حیوانات خریداری کند. این کشتی از نخستین شناورهای اروپایی بود که در بندر نیویورک لنگر انداخت. بلاک و خدمه اش با داد و ستد با قبیله لناپه، پوست سگ آبی و سمور جمع آوری کردند و انبار کشتی را پر کردند. اما درست زمانی که آماده بازگشت بودند، آتشی در کشتی شعله کشید و بدنه آن را تا خط آب سوزاند و از میان برد.
لاشه کشتی طی قرن ها زیر لایه های رسوبی مدفون شده بود تا اینکه جیمز ای کلی، سرکارگر پروژه ساخت مترو، آن را از دل خاک بیرون آورد. این کار ساده نبود. او با محدودیت زمان ساخت و ساز و سختی جابه جایی تیرهای سنگین روبه رو بود. در نهایت کیل و سینه کشتی بریده شد و بخشی از بدنه همچنان در دیواره تونل باقی ماند. قطعات جدا شده به آکواریوم نیویورک منتقل شد و برای جلوگیری از خشک شدن و تخریب، در مخزن فوک ها در آب نگهداری شد.
در سال ۱۹۴۳، اداره پارک های نیویورک این بقایا را به موزه شهر نیویورک واگذار کرد و موزه آنها را در گالری دریایی خود به نمایش گذاشت. بررسی های علمی آن زمان نشان داد چوب ها حدود ۳۲۰ تا ۳۶۰ سال قدمت دارند. همچنین یک پیچ آهنی کشتی با روشی ساخته شده بود که در حدود سال ۱۶۰۰ در اروپا رایج بود.
بر اساس همین یافته ها، همراه با محل کشف و وضعیت بقایا، این کشتی به عنوان تایگر معرفی شد. سال ها تصور می شد بخش های دیگری از آن زیر مجموعه مرکز تجارت جهانی باقی مانده باشد، اما کشتی ای که در سال ۲۰۱۰ در آن محل کاوش شد، مشخص شد متعلق به تایگر نیست.
پژوهش تازه قرار است سرانجام تکلیف این انتساب را روشن کند. در این پروژه از روش درخت سال سنجی استفاده خواهد شد تا زمان قطع درختان و محل تهیه چوب ها مشخص شود. گونه های چوبی نیز شناسایی می شوند تا منشأ جغرافیایی کشتی دقیق تر تعیین شود. افزون بر این، قطعات به عنوان اجزای سازه ای یک کشتی بررسی خواهند شد تا شیوه های کشتی سازی آن دوره روشن تر شود. این مطالعات علمی با پژوهش تاریخی درباره خود کشتی تایگر همراه خواهد بود.
مارتین ماندرس، مسئول برنامه بین المللی میراث دریایی در سازمان میراث فرهنگی هلند، در بیانیه ای گفت ورود کشتی تایگر در سال ۱۶۱۳ یکی از نخستین تلاش ها برای برقراری ارتباط با دنیای جدید و ترسیم نقشه منطقه ای بود که بعدها نیویورک نام گرفت. او افزود امید است این پژوهش بتواند اطلاعات دقیق تری درباره منشأ چوب ها، تاریخ ساخت و شیوه ساخت قطعات کشتی به دست دهد. آیا این بقایا واقعا متعلق به تایگر است؟ پاسخ این پرسش هنوز قطعی نیست.
