• برابر با : 12 - جماد ثاني - 1448
  • برابر با : Sunday - 22 November - 2026
کل اخبار 7948اخبار امروز : 13
♥2

نیروگاهی که موزه شد

  • کد خبر : 19293
  • ۰۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۴:۵۴
نیروگاهی که موزه شد

در کرانه جنوبی رود تایمز در لندن، حجمی آجری با دودکشی نود و نه متری خودنمایی میکند؛ بنایی که امروز یکی از پربازدیدترین موزههای جهان است، اما روزگاری نیروگاه برق «بنکساید» و تأمین کننده انرژی پایتخت بریتانیا بود. این مجموعه در میانه سده بیستم توسط «سر جایلز گیلبرت اسکات»، معمار کلیسای جامع لیورپول، طراحی شد؛ […]

در کرانه جنوبی رود تایمز در لندن، حجمی آجری با دودکشی نود و نه متری خودنمایی میکند؛ بنایی که امروز یکی از پربازدیدترین موزههای جهان است، اما روزگاری نیروگاه برق «بنکساید» و تأمین کننده انرژی پایتخت بریتانیا بود. این مجموعه در میانه سده بیستم توسط «سر جایلز گیلبرت اسکات»، معمار کلیسای جامع لیورپول، طراحی شد؛ بی هیچ تزئین پرزرق و برق، با زبانی آجری و صلب که نظمی تقریباً منظم و منظم داشت. با تحول فناوری انرژی، نیروگاه در سال ۱۹۸۱ از مدار تولید خارج شد و در سکوت فرورفت.

آنچه پس از تعطیلی رخ داد، دوراهی آشنای شهرهای صنعتی است: تخریب کامل و ساخت و ساز تجاری، یا نجات کالبد تاریخی. ارزش بالای زمین، بسیاری را به سوی گزینه نخست سوق می داد؛ اما گالری تیت در سال ۱۹۹۴ مسابقه ای بین المللی برگزار کرد و از میان طرح ها، پیشنهاد دو معمار سوئیسی، «ژاک هرتزوگ و پیر دمورن»، برگزیده شد. منطق این انتخاب درس آموز بود: معماران به جای پنهان کردن هویت صنعتی زیر پوسته های تزئینی، خود کالبد خشن بنا را پذیرفتند و مداخله را به حداقل رساندند.

از تالار توربین تا گالری

قلب این دگردیسی، «تالار توربین» است؛ فضایی به طول صد و پنجاه و پنج متر و ارتفاع سی و پنج متر که روزگاری جایگاه ژنراتورهای عظیم برق بود. با تخلیه ماشین آلات، این سالن به میدانی سرپوشیده بدل شد که امروز هم مسیر گذر شهروندان است و هم جایگاه نمایش چیدمان های هنری بزرگ. معماران برای تأمین نور طبیعی، جعبه ای شیشه ای و فلزی به نام «تیر نورانی» را بر بام آجری نشاندند؛ عنصری که در روز نور یکنواخت گالری ها را فراهم می کند و در شب چون فانوسی در آسمان شهر دیده می شود. در سال ۲۰۱۶ نیز ساختمان ده طبقه «بلاواتنیک»، با نمای آجر مشبک، بر مخازن سوخت پیشین افزوده شد تا فضاهای آموزشی و گالری های تازه به مجموعه بپیوندد. این توسعه تدریجی نشان می دهد که بازآفرینی میراث، پروژهای یکباره نیست، بلکه فرایندی زنده است که با نیازهای جامعه رشد می کند.

با این همه، این تحول تنها دستاوردی فرهنگی نبود. حضور موزه، کرانه جنوبی لندن را از منطقه ای صنعتی و منزوی به یکی از قطب های گردشگری فرهنگی بدل کرد؛ اما روی تاریکی هم داشت که در پژوهش های شهری سال های اخیر بارها بررسی شده است: پدیده «اعیان نشینی»، یعنی افزایش سرسام آور اجاره بها، تغییر کاربری املاک و فشار بر ساکنان اصیل محله برای ترک خانه. تجربه نشان داد که موفقیت یک پروژه بزرگ فرهنگی میتواند هزینه های سنگینی بر عدالت شهری تحمیل کند.

درس هایی برای میراث ما

این تجربه برای ما نیز آموزنده است. ایران با انبوهی از کاروانسراها، حمام های تاریخی، بازارها و خانه های قدیمی روبه روست که بسیاری از آنها سال ها بی استفاده مانده اند. همان منطق را می توان به کار بست: پرهیز از تخریب، پذیرش کالبد تاریخی به جای تقلید ظاهری، الحاق هوشمندانه و متمایز عناصر تازه، و پیش از هر چیز، پیوند بنا با زندگی مردم محله. احیای میراث، زمانی پایدار است که در کنار ارزش آفرینی فرهنگی، پیوندهای انسانی و حقوق ساکنان بومی را نیز پاس بدارد؛ وگرنه به جای زنده کردن شهر، تنها ویترینی تازه برای آن ساخته است. پیوندهای انسانی و حقوق ساکنان بومی محلات نیز متعهد بماند.

لینک کوتاه : https://hadafpress.ir/?p=19293
  • نویسنده : ونوشه شکری
  • ارسال توسط :
  • 16 بازدید
  • دیدگاه‌ها برای نیروگاهی که موزه شد بسته هستند

برچسب ها

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0

دیدگاهها بسته است.

برچسب‌ها