هدف پرس: نمایشگاه «اثر ـ تفاله ی اثر» تازه ترین پروژهی مهدی منصوری است که در زمستان ۱۴۰۳ در گالری ایوان به نمایش در آمد. این نمایشگاه تلاشی است برای بازاندیشیِ نظریه های مولانا در قالب یک پروژه ی چندرسانه ای که بر تثلیث مفهومی «بودنِ قائمبهذات»، «منِ ذهنی» و «شدن / سلوک» استوار است.
منصوری این مفاهیم را نه صرفاً در قالب متن یا ایده، بلکه از طریق ماده، چیدمان و فرایند تخریب و بازسازی بازنمایی میکند. ترسیم یک دیاگرام بهعنوان بیانیهی بصری پروژه، نقش محوری در خوانش آثار دارد و مسیر اندیشهی هنرمند را برای مخاطب روشن میسازد.
از شاخصترین بخشهای نمایشگاه، بومهایی است که برش خورده، تکهتکه و منهدم شدهاند، اما در نهایت به وحدتی تازه رسیدهاند. این رویکرد یادآور نگرش آیینی در هنر اسلاوهاست؛ جایی که تخریب، نه پایان، بلکه مرحلهای ضروری برای تطهیر و بازتولد تلقی میشود. چنین نگاهی، با تفکر معنوی و عرفانی ـ بهویژه مفهوم «فنا برای بقا» در اندیشهی مولانا ـ همخوانی دارد؛ جایی که وحدت از دل کثرت و زخم پدید میآید.
در بخش چیدمان، یک میز شام قرار دارد که در مرکز آن یک مودبرد (Mood Board) دیده میشود. ظرف غذا و دفترچهای که بهجای پیکرهی انسانی نشسته است، ارجاعی شاعرانه به مفهوم «اینهمانی» و «داشتِ همانی» دارد؛ مفهومی بنیادین در تفکر مولانا که «خود» را نه امری ثابت، بلکه حاصل تجربه، آگاهی و زیست روزمره میداند.
در امتداد این چیدمان، گوبلنی با نقش منظرهای انگلیسی دیده میشود که یادآور رمانتیسم انگلستان است. این اثر به تجربهای شخصی از نوجوانی هنرمند اشاره دارد؛ زمانی که او پنهانی با والد خود به دوختن می پرداخت و از آن جا که این کنش در نگاه او «فعلی زنانه» تلقی میشد، آن را از دیگران پنهان میکرد. گوبلن، در این معنا، به حامل خاطره، سرکوب و بازپسگیری یک کنش هویتی بدل میشود.
عناصر دیگری چون گوی کریستال و دو دست برنزی با حالتی رو به دعا، در کنار دفترچهای کوچک از یادداشتها، کشفیات و شهودات هنرمند، فضای نمایشگاه را به سوی حالوهوایی مراقبهای و دروننگر سوق میدهند.
نمایشگاه «اثر ـ تفالهی اثر» همزمان با نمایشگاهی از مینو مافی در گالری ایوان برگزار شد و به کوشش آسا نجفی شکل گرفت.
